Als ik me laat dopen, verlies ik alles. Hoe kan men dan in Ter Apel zeggen dat wij zo gemakkelijk dopen?" vraagt de Iraanse voorganger Masoud Mohammad Amini uit Apeldoorn zich af. Zondag worden in de Perzische kerk Kores in Apeldoorn twaalf Iraniërs gedoopt. Een gebeuren dat regelmatig voorkomt in Nederland.
Masoud verklaart de toenemende belangstelling voor de doop uit het gevoel van geestelijke ontheemding van Iraniërs. Bovendien houdt zijn gemeente rekening met de culturele achtergrond van hen. De taal binnen de samenkomsten is het Farsi (Perzisch), de officiële taal in Iran.

Een dergelijke Farsisprekende gemeente is er verder slechts in Haarlem en Almere. Juist vanwege de lage drempel is deze gemeente in trek bij nieuwe dopelingen, zegt Masoud. "Ze voelen zich hier vrijer dan in andere gemeenten."

De Perzische gemeente Kores werd in 2003 gesticht en telt zo’n zeventig leden. Het is een gemeente die bestaat uit Iraniërs en Afghanen: beide bevolkingsgroepen hebben de Farsitaal gemeenschappelijk (ooit behoorde Afghanistan tot Iran).

Twee keer per maand wordt er op zondagmiddag een samenkomst gehouden. Als het aan de Masoud ligt, kunnen er meer mensen lid worden, maar de gemeente loopt dan tegen haar grenzen aan. "We kunnen niet meer aan, omdat we de bezoekers reiskostenvergoeding moeten geven om naar Apeldoorn te kunnen komen. De gemeente is daarvoor per zondagse samenkomst 500 euro kwijt. Vandaar dat we ook niet elke week samenkomsten kunnen houden. Verder is er geld nodig voor Bijbels, boeken, lesmateriaal en het autobusje."

Doodstraf

Wie als christen terugkeert naar Iran, wacht de doodstraf, zegt Arash Hatamy uit Apeldoorn. Hij verblijft al zestien jaar in Nederland, zijn vrouw een jaar korter. Beiden groeiden in hun geboorteland op als moslim, zíj werd -tijdens een eenjarig verblijf in Turkije- christen, hij noemt zichzelf nog steeds "ongelovig." Toch weet hij uit de vele contacten die hij in Iran heeft hoe gevaarlijk het is om christen te zijn in dit islamitische land.

Arash: "De Nederlandse overheid miskent de werkelijke situatie als het gaat om de positie van christenen in Iran. In Iran is de islam de staatsgodsdienst. Een moslim die christen wordt, of aanhanger van een andere godsdienst dan de islam, wacht maar één veroordeling: de doodstraf. Alleen gebeurt dat laatste nu niet openlijk en zichtbaar, maar op een indirecte manier."

Volgens Arash is het aan de orde van de dag dat er christenen in Iran verdwijnen. "Doorgaans is het zo dat ze door de politie worden opgepakt, verhoord en weer vrijgelaten. Maar later worden ze dood teruggevonden in een ravijn, of met messteken in hun lichaam, of ze zijn het slachtoffer van een zogenaamd verkeersongeluk geworden."

Koran

Je kunt in Iran niet openlijk christen zijn, aldus Arash. "Mensen lezen de Bijbel stiekem. Ze kunnen zelfs aan hun vrienden niet vertellen dat ze christen zijn. Eén persoon is in Iran genoeg om hen aan te geven bij de overheid. Zelfs mijn eigen moeder heeft de mogelijkheid om haar kinderen en kleinkinderen aan te geven. Ik zeg niet dat ze het zal doen, maar uitsluiten kan ik het ook niet. Zij wordt ertoe aangezet door uitspraken in de Koran, die een hemel beloven als mensen een christen verraden en met de hel dreigen als ze het niet doen. Het is dus niet zozeer de overheid die ertoe aandringt, maar de islam zelf."

Er leven tussen de 20.000 en 30.000 Iraniërs in Nederland. De meesten zijn als moslim gekomen, maar aan hun godsdienst doen ze weinig, aldus Shanaz Maddahi. "Iraniërs zijn moslims, omdat ze bij hun geboorte de islamitische geloofsbelijdenis ingefluisterd krijgen. Ze kennen echter nauwelijks de Koran. De helft van de Iraniërs in Nederland blijft moslim, een groot gedeelte wordt christen en een klein gedeelte hangt het zoroastrisme aan."

De angst van de moslim om zijn geloof af te vallen is sterk, zegt Arash. "Als je moslim bent, heb je ook geen recht om vragen te stellen waarom je nu eigenlijk moslim bent. Vragen stellen is twijfel en twijfel is het begin van het probleem, vinden de leiders. Zij zeggen heel duidelijk dat je het moet aannemen zoals het is. Vandaar dat de meeste Iraniërs moslim op papier zijn. Ze blijven zich moslim noemen om geen trammelant te hebben met hun familie, maar ze drinken wel gewoon alcohol of eten varkensvlees."

Niet zomaar
Het dopen gebeurt niet zomaar, zegt voorganger Masoud. "Maar als iemand zelf zegt dat hij gelooft in Jezus, is dat voor mij genoeg. Ik heb het recht niet om daarover met hem in discussie te gaan. Wat ik wel doe, is middelen geven waardoor hij in het geloof kan groeien. Dat kunnen bijvoorbeeld boeken of dvd’s zijn, of ander godsdienstig materiaal. Ik sta altijd klaar om vragen over het geloof en de godsdienst te beantwoorden."

Hij verwacht dat er in de toekomst meer mensen gedoopt zullen worden. "Als er onderlinge liefde is en mensen zien dat vluchtelingen geholpen worden, worden ze tot de gemeente aangetrokken. Het is onze plicht om hen te helpen, maar we zijn helaas ook te beperkt om iedereen tevreden te stellen."

Hulp afslaan? Dat is ook moeilijk, zegt Masoud lachend. "God is positief. Dus kunnen wij niet negatief zijn." Regelmatig krijgt hij telefoontjes van mensen die christen werden en op straat kwam te staan, zoals recent een tot het christendom overgegane Turk, die vanuit Duitsland naar Nederland vluchtte en contact zocht met de Koresgemeente in Apeldoorn.

Onbegrijpelijk vindt Masoud het dat Nederlandse instanties soms denken dat Iraniërs zich laten dopen om een verblijfsvergunning te krijgen. "Mensen die zich laten dopen, zijn al lange tijd zoekende. Het zich laten dopen is een heel moeilijke keuze. Je raakt immers alles kwijt. Toen ik me zes jaar geleden liet dopen, werd ik gefeliciteerd, maar ik zei toen: "Je kunt me ook condoleren", want je verliest je hele familie. Je kunt ook met elke moslim problemen krijgen, zelfs in Nederland. Het zou goed zijn als de Nederlandse overheid deze achtergronden beter zou kennen.

Een doop met ingrijpende gevolgen | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz